vrijdag 17 februari 2012

Liedje van de slakken die naar een begrafenis gaan

Een 'het-is-bijna-bijna-lente'liedje van Jacques Prévert. 
Hieronder de tekst in het Frans plus twee Youtubevertolkingen.
Twee slakken gaan naar de begrafenis
Van een herfstblad
Met een zwart huisje
En een zwart lintje om hun hoorntjes
Gaan ze o een avond op weg
Op een mooie avond in de herfst 
Maar ach als ze aankomen
Is het alweer lente
De blaadjes die dood waren
Leven allang weer
En onze twee slakken
Zijn zo teleurgesteld
Maar daar is de zon
De zon die zegt
Neem toch even de moeite
En neem even plaats
EN neem een glaasje bier
Als u dat belieft
En neem als u dat wilt
De reisbus naar Parijs
Hij vertrekt tegen de avond
Dan zie je nog eens wat
En neem het niet zo zwaar
Luister wat ik zeg
Die rouwkleur maakt de ogen dof
En je wordt er ook niet mooier van
Al die verhalen over doodgaan
Zijn treurig en niks leuk
Trek toch weer iets kleuriges aan
Iets levendigs
Dan gaan alle dieren
Alle bomen alle planten
Zomaar zingen zingen zingen
Ze zingen uit volle borst
Ze zingen een echt levenslied
Een lied van de zomer
En iedereen zet het op een drinken
En zet het op een klinken
Het wordt een mooie avond
Echt een  mooie zomeravond
En de twee slakken
Gaan op weg naar huis
Ze zijn erg aangedaan
Ze zijn erg gelukkig
En omdat ze nogal wat op hebben
Slingeren ze een beetje
Maar daarboven aan de hemel
Waakt over hen de maan. 
Jacques Prévert. Uit: We schilderen een vogel. Vertaling Wim Hofman. Querido, 2001. 
Dit gedicht is geplaatst met toestemming vooraf van uitgeverij Querido.
A l'enterrement d'une feuille morte
Deux escargots s'en vont
Ils ont la coquille noire
Du crêpe autour des cornes
Ils s'en vont dans le soir
Un très beau soir d'automne
Hélas quand ils arrivent
C'est déjà le printemps
Les feuilles qui étaient mortes
Sont toutes ressuscitées
Et les deux escargots
Sont très désappointés
Mais voilà le soleil
Le soleil qui leur dit
Prenez prenez la peine
La peine de vous asseoir
Prenez un verre de bière
Si le coeur vous en dit
Prenez si ça vous plaît
L'autocar pour Paris
Il partira ce soir
Vous verrez du pays
Mais ne prenez pas le deuil
C'est moi qui vous le dit
Ça noircit le blanc de l'oeil
Et puis ça enlaidit
Les histoires de cercueils
C'est triste et pas joli
Reprenez vous couleurs
Les couleurs de la vie
Alors toutes les bêtes
Les arbres et les plantes
Se mettent a chanter
À chanter à tue-tête
La vrai chanson vivante
La chanson de l'été
Et tout le monde de boire
Tout le monde de trinquer
C'est un très joli soir
Un joli soir d'été
Et les deux escargots
S'en retournent chez eux
Ils s'en vont très émus
Ils s'en vont très heureux
Comme ils ont beaucoup bu
Ils titubent un ptit peu
Mais là-haut dans le ciel
La lune veille sur eux.
Jacques Prévert. Uit: Paroles, 1946.

maandag 13 februari 2012

Vrolijk prentenboek van Quentin Blake

Tien kaketoes had professor Plantijn.
Dat waren wel beesten om trots op te zijn...
Hij ging naar zijn kaketoes in de kas,
omdat dit zo zijn gewoonte was,
en hij zei uit gewoonte, met brede lach,
de armen gespreid
en heel toegewijd:
'Gevederde vrienden, goedendag!'

Zo gaat dat dag aan dag aan dag. De kaketoes krijgen er genoeg van. Wat kunnen ze doen? Ze smeden een plan. Maar de professor snapt er niks van.

Prentenboek met sublieme tekeningen en wat mindere teksten op rijm van Quentin Blake, vaste  illustrator van Roald Dahl, ook schrijver, leraar, cartoonist. In 2002 won hij de prestigeuze Hans Christian Andersen Award voor zijn hele oeuvre.  
Quentin Blake. Uit: 'De kaketoes van Professor Plantijn', vertaling Willem Wilmink. Lemniscaat, 2005. Leeftijd: 4+.

vrijdag 10 februari 2012

'Meisje, mijn meisje, wees maar niet bang,
ik ben bij je, dicht bij je, wang tegen wang
Ik beloof je, geloof me, alles, echt alles
komt altijd weer helemaal goed.'
Engel is een sneeuwmeisje . 's Avonds in bed is ze bang. Dan zingt haar moeder  de winterkoningin dit liedje voor haar.Maar Engel wordt ontvoerd door de sneeuwgeest. Wie zal haar redden?
Wintersprookje van Koos Meinderts met tekeningen van Annette Fienieg. Lemniscaat, 2012.
Op Youtube leest Koos Meinderts zelf het boek voor. Lekker om bij in slaap te vallen!

maandag 6 februari 2012

Winter! Zusje

Alles is wit maar ik kan niet kiezen.
Wat ga ik doen
in plaats van bevriezen?

Ballen gooien, iglo’s bouwen
glijden, schaatsen, sneeuwpop sjouwen?
Alles wil ik, tegelijk.

Mijn zusje kiest de slee.
Ik trek haar mee, een rode
tuinkabouter.

Wangen, puntmuts, dikke jas,
wanten, laarsjes, warme das,
een ingepakte pop. Ik trek en trek haar heuvelop.

Denderend omlaag,
gillend langs een rail,
maag in onze keel.

Armen dik als elastiek
om haar heen geslagen,
als twee bommen naar beneden.
 
Klem haar vast met beide benen,
stuur de slee aan met mijn tenen,
bijna uitgegleden, achtbaan in het echt.

Meer meer,  roept ze,
ik wil nog een keer.
Best een plusje, zo’n klein zusje.
Diet Groothuis. Uit: Vijf draken verslagen. Samenstelling Ted van Lieshout. Querido 2011.
Dit gedicht is geplaatst met toestemming vooraf van uitgeverij Querido. 

zaterdag 4 februari 2012

Een klein meisje trekt het kleed van tafel

Je bent sinds ruim een jaar op deze wereld,
en op deze wereld is niet alles onderzocht
en onder controle gekregen.

Nu worden er dingen beproefd
die niet zelf kunnen bewegen.

Je moet ze daarbij helpen,
verschuiven, duwen,
wegnemen en verplaatsen.

Ze willen niet allemaal, de kast bijvoorbeeld,
het buffet, de onverbiddellijke muur, de tafel.

Maar neem het kleed op de koppige tafel
-  als je de randen goed beetpakt,
lijkt het niet wars van een ritje.

En op het kleed glazen en bordjes,
een kannetje melk, schoteltje, lepeltjes -
ze staan te popelen.

Heel interessant:
wat voor beweging zullen ze kiezen
wanneer ze eenmaal op de rand zullen wankelen:
een tochtje langs het plafond?
een vlucht rond de lamp?
een sprong op de vensterbank en vandaar in de boom?

Meneer Newton heeft hier nog niets te zoeken.
Laat hij maar toekijken uit de hemel en zwaaien.

Die proef moet worden genomen.
En zal.
Zou ze het zelf doen? 
Toekijken uit de hemel? En zwaaien?
Laten we voor de zekerheid terugzwaaien.
Wislawa Szymborska. Vertaling Gerard Rasch. Uit: Einde en begin. Meulenhof, 2011.

maandag 30 januari 2012

Een woldier

Een schaap is zacht, zóó zacht
van wol, dus niet hard
hij loopt door de regen
niet lekker, maar hij kan er tegen
ja, een schaap is mooi, echt mooi
meer waard dan andere zooi
schapen zijn geweldig
ze staren je aan in groepen
alsof ze je roepen
maar zo zielig 
achter al die hekken
lopen ze cool te mekken
wat een geluid
ik val
een knal
nu is ie nog mooier
ja een supercooldier
Pieter (10) van de Camminghaschool in Bunnik schreef dit gedicht. Dank je wel Pieter!

Schaatsen

Het heeft vannacht zo hard gevroren

Dat het ijs nu eindelijk houdt.
Dus trek je trui aan, pak je noren
Je muts over je oren, dan heb je het niet koud
schaatsen, schaatsen, schaatsen.
Kris, kras over de plas, glijden over het ijs
Kop over kop, om beurten voorop,
Rijden door een wit paradijs
Over het kanaal, linksaf allemaal
Pootje over door de bocht
Handen op je rug, bukken bij de brug
Wat een schitterende tocht!
Ik zou het allerliefste voor eeuwig blijven schaatsen
Schaatsen, iets mooiers is er niet
Dan lange slagen maken en het ijs horen kraken
Midden op de plas, of scheuren langs het riet
Schaatsen, schaatsen, schaatsen.
Voor mijn part gaat het zo hard vriezen
Dat morgen op het weerbericht
Erwin Krol de kijker waarschuwt:
Morgen vriest de Noordzee dicht
Schaatsen, schaatsen, schaatsen.
Vlug terug, wind in de rug, nog even er hard tegenaan
De zon staat al laag, genoeg voor vandaag tijd om naar huis toe te gaan
Mooi als allerlaatste in de schemer schaatsen
In een langgerekte rij
Nog tien minuten rijden, nog effe lekker glijden
En dan is het weer voorbij
Morgen ga ik lekker de hele dag weer schaatsen
Schaatsen,  ik hou mijn schaatsen aan
Ik ga ermee naar bed,  ik heb de wekker al gezet
Om morgen weer als eerste op het ijs te staan!
Schaatsen, schaatsen, schaatsen.

Was het maar waar! Hopelijk gaat het eind van deze week gebeuren.© Harrie Jekkers en Koos Meinderts. Van de cd: Wind tegen, wind mee. Lied uit de musical De winterkoningin (Hofplein Rotterdam 2008)

donderdag 26 januari 2012

Het is Gedichtendag!

Blijfe sitte
Blijfe sitte ken ik nie
je kun nie alles kenne
aan stiltesitte wen ik nie
ik ben wel goet in renne

ik ren de heele sooi vobbij
ik ben een super snelle
nou en daffin ik mooi vanmij
maar ja ik kennie telle

en ik ken ook nie sgrijfe ik
ik sal wel sitte blijve ik.
Joke van Leeuwen. Uit: Ozo heppie en andere versjes. Querido, 2000.
Het is vandaag Gedichtendag, hét poëziefeest van Nederland en Vlaanderen. Het thema is 'Stroom'. Joke van Leeuwen schrijft dit jaar de jaarlijkse gedichtendagbundel, die je voor een minibedragje kunt kopen in de boekhandel. Hier vind je het programma en alle informatie over Gedichtendag 2012.
Bovenstaand gedicht is geplaatst met toestemming vooraf van uitgeverij Querido.

maandag 23 januari 2012

Het lied van de zwarte kater


Digitale Bibliotheek Nederlandse Letteren
Ik ben de kat Hieronymus
of eigenlijk de kater
Ik ben geen zachte lieve poes,
geen dot, geen schat, geen lieve snoes,
ik ben een mensenhater.

Mauw, maaauw, máááuw!

Wanneer je me soms aaien wil,
bedenk je dan maar tijdig.
Mijn snorren staan steeds recht omhoog
en toegeknepen is mijn oog,
want ik ben altijd nijdig.

Mauw, maaauw, máááuw!

Helaas, de tijd waarin ik leef,
dat is voor mij een slechte.
Wanneer ik vroeger had bestaan,
was ik in dienst bij een heks gegaan,
een onvervalste echte!

Mauw, maaauw, máááuw!
Hans Andreus. Uit: Waarom, daarom. Holland, 1967.
Speciaal voor Jongetje van Tien die vandaag Elf wordt.
Tekst&tekening Digitale Bibliotheek Nederlandse Letteren

zondag 22 januari 2012

Nienke van Hichtumprijs 2011 naar Benny Lindelauf

Vandaag een gedicht van Benny Lindelauf die vanmiddag in Den Haag de Nienke van Hichtumprijs 2011 heeft gekregen voor zijn boek 'De hemel van Heivisj'.  
Bibberlucht
Je zei
wie bang is voor diep
moet duiken.
Eén teug bibberlucht
vier armslagen durf
meer heb je niet nodig.
Kippenvel volstaat.
Kleren overbodig.

Maar op die zomersteiger
was ik een stokstijve reumareiger
en toen ik per ongeluk
botste met jouw blote lijf
Och arm!
kreeg ik het
zeven zaligheden warm.

Ik wilde wel mee.
Ik wilde wel ravotten
maar hoe moest dat
met mijn bleke bottenborst?
Ik riep dat je op moest rotten.
Ik zag je verdwijnen:
boze rug, boze boot.
Ik spiegelde me aan de rand
en drup voor drup voor drup
huilde ik voor jou
een meer
tot aan de overkant.
Benny Lindelauf. Uit: Vijf draken verslagen, Querido's Poëziespektakel 4. Samenstelling Ted van Lieshout.
Querido, 2011.
Dit gedicht is geplaatst met toestemming vooraf van uitgeverij Querido.